Modejournalist Kim is in Parijs voor Fashion Week: 'Ze kieperde het hele schaaltje Chanel-bonbons in haar tas'
In dit artikel:
Modejournalist Kim beschrijft haar recente dagen tijdens de Paris Fashion Week als een afwisseling van glamour en geduldspolitiek: veel reizen door de stad, veel wachten en weinig van het non-stop feestje dat menig buitenstaander voor zich ziet. In plaats van één vast terrein zoals in de jaren negentig (denk Cour Carrée du Louvre) draaien shows nu op uiteenlopende, vaak afgelegen locaties; dat maakt logistiek en stress groter voor wie geen privéchauffeur heeft.
Backstage heerst eenzelfde trage ritme: modellen ondergaan urenlange make-up- en haarbeurten en doden de tijd vaak met een boek. Ook journalisten staan geregeld te schuifelen in rijtjes — shows beginnen zelden op tijd, reken op 45 tot 60 minuten vertraging. De wachtrijen zijn ongemakkelijk: hoge hakken blijken onpraktisch, mensen trekken die los in de rij en doen ze pas weer aan op de stoel. Binnen is het vaak donker en krap, met onduidelijke zitnummering of dubbele reserveringen die PR-medewerkers moeten oplossen. Bij Balenciaga en Elie Saab leidde de combinatie van duisternis en sombere soundtracks tot sluipende, weinig euforische zalen.
Het publieke decor rondom de shows is chaotisch: gillende fans die de toegangswegen blokkeren, hordes paparazzi met telelenzen en influencers die vooral zichzelf vastleggen in plaats van naar de catwalk te kijken. Celebs zijn meestal afgeschermd — bodyguards en aparte secties voorkomen dat gewone bezoekers goede foto’s maken, en sterren arriveren vaak tijdens de show om lang wachten en directe camera-aandacht te vermijden. Zelf foto’s maken is lastig: iedereen houdt continu zijn telefoon omhoog, waardoor je onvermijdelijk andere schermen in beeld krijgt.
De veranderende cultuur binnen de mode valt ook op: resees (privépresentaties) winnen aan belang — merken nodigen journalisten en klanten uit om collecties te voelen, te passen en te pronken met dure tassen. Kim liep zelfs met een loodzware XXL-Hermès-tas rond, compleet met een beschermende canvashoes die de tas tegen regen en vervorming moet beschermen. Aan de andere kant zijn er volop creatievelingen: modemensen, studenten en aspirant-modellen die zich extreem of juist perfect nonchalant kleden om op te vallen en zo binnen te raken — die ‘gekkies’ brengen plezier in de soms gespannen sfeer.
Er is ook een contrast tussen de showwereld en het dagelijks Parijs: terwijl de internationale modewereld Parijs verheft tot dé modestad, kleden Parijzenaars zich doorgaans eenvoudig en ingetogen — jeans met blazer, neutrale tinten, comfortabele schoenen. Logistiek blijft een doorn: na een show moet je vaak opnieuw zoeken naar metro of taxi, politieafzettingen bemoeilijken de routes en de officiële elektrische busjes van Paris Fashion Week zijn vaak vol of niet beschikbaar door pech of gebrek aan bestuurders.
Kortom: Paris Fashion Week is nog steeds een spectaculaire mix van creativiteit en status, maar achter de façade schuilt veel geduld, logistieke frustratie en routinechaos. Voor wie verwacht dat het non-stop glamour is: het draait minstens zozeer om wachten, schuiven en improviseren.